คิดถึงวันเก่าๆ จังเลยครับ

       การติดต่อสื่อสารในปัจจุบันเจริญรุดหน้ากว่าแต่ก่อนมาก  โทรศัพท์เคลื่อนที่ (Mobile Phone) หรือโทรศัพท์มือถือก็เป็นอีกนวัตกรรมการสื่อสารหนึ่ง  ที่ในปัจจุบันไม่เพียงแต่ใช้พูดคุยได้เท่านั้น  ยังสามารถใช้งานได้สารพัดประโยชน์ตามแต่ละรุ่น แต่ละยี่ห้อ  จะมีใครรู้บ้างว่า มีบางอย่างขาดหายไป

      ทุกครั้งที่เราต้องการพูดคุยกับใคร  ก็เพียงกดหาชื่อแล้วกดโทรออก  รอซักพักเราก็จะได้พูดคุย  ไม่ว่าจะเป็นพูดคุยธุระหรือคุยเล่นสนุกสนานจนบางทีก็วางไม่ลง  จนต้องมีโฆษณามาล้อเลียน “วางก่อนดิ..”  ดูเหมือนง่าย  รวดเร็ว  สะดวกสบาย  เมื่อเราต้องอยู่ห่างไกลคนที่เราคิดถึง  เราก็ใช้เพียงโทรศัพท์โทรหากัน  ค่าโทรก็ถูกลงเรื่อยๆ  จึงสามารถโทรหากันทุกวันหรือวันละหลายๆ ครั้งก็ยังได้  ถ้าไม่ว่างคุยก็ฝากข้อความย่อๆ ส่งไปหาอีกฝั่ง  ดูช่างสะดวกสบายเสียจริง

      ถ้าหากเราลองคิดดูดีๆ ลองย้อนไปในอดีต  เมื่อเราคิดถึงใครเราจะตั้งตารอโอกาสที่จะได้เดินทางไปหา  เมื่อมีโอกาสได้ไปพบเจอแล้ว  สีหน้าที่ดูมีความสุขอิ่มเอม  สามารถรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายได้จากแววตา  อาการที่แสดงออก  ได้กอดได้สัมผัส  และก็ได้ไปสังสรรค์ด้วยกัน  ได้พูดคุยไปพร้อมๆ กับสังเกตอาการและสีหน้า  ความรู้สึกเหล่านี้คงหาไม่ได้ทั้งหมดจากการใช้โทรศัพท์  แต่หากเราไม่มีโอกาสได้ไปหาคนที่เราคิดถึง  ก็ยังสามารถเขียนจดหมายสัก 1-2 หน้ากระดาษ แล้วพับใส่ซองส่งหา  แม้จะช้าไปสักหน่อย  แต่มันก็สร้างความรู้สึกที่ดีให้กับผู้รับได้มากมาย  และที่แน่ๆ เราสามารถเก็บมันไว้เปิดอ่านได้  โดยไม่หายไปเมื่อเราเผลอทำโทรศัพท์มือถือหล่นหาย  เมื่อมีคนมาลบของเราทิ้ง  หรือเมื่อพื้นที่เก็บไม่พอจำเป็นต้องลบเช่นข้อความสั้นๆ ในโทรศัพท์  บางครั้งก็น่าสลดใจที่มัวแต่ใช้โทรศัพท์โทรหาจนไม่คิดที่จะเดินทางไปหาคนที่เรารักจนกระทั่งวาระสุดท้ายของเขาคนนั้นมาถึง

      โทรศัพท์เคลื่อนที่มีประโยชน์มากสำหรับใช้ติดต่อในเหตุจำเป็นเร่งด่วนต่างๆ แต่สำหรับวิถีชีวิตที่มีความสุขอบอวลไปด้วยความอบอุ่น  เราจะยอมให้เทคโนโลยีเหล่านี้มาพรากไปจากเราหรือ  จงใช้เยี่ยงผู้เข้าใจแล้ววิถีชีวิตดีๆ จะคงอยู่กับเราตลอดไป